سومين آلبوم جويندگان عاطفه ـ سال 90

مرهم زخم زندگي پسر 18 ساله 
    من سيامك هستم و حالا18 سال دارم و در كنار پدر و مادرخوانده ام كه به اندازه تمام دنيا دوست شان دارم زندگي مي كنم.
    آنها مرا از شيرخوارگاه آمنه تهران به فرزندخواندگي پذيرفته اند. آن طور كه به من گفته اند سال 1374 وقتي دوساله بودم ماموران پليس مرا در حالي كه پيراهن و شلوار آبي بافتني به تن داشتم در خيابان وليعصر روبه روي اداره ثبت پيدا كرده و به شيرخوارگاه برده اند. نمي دانم چرا و به چه علتي پدر و مادرم رهايم كرده اند. شايد هم كساني مرا از آنها جدا نموده و سر راه گذاشته اند. با اينكه نمي دانم آيا در تمام اين سال ها فكر من بوده و هستند يا نه؟ اما دلم مي خواهد آنها را پيدا كنم و تمام گذشته زندگي ام را دريابم. اول انتظار دارم خود آنها به سراغم بيايند و بعد هم از كساني كه به هر نحوي از ماجراي زندگي ام خبر دارند و نام و نشاني پدر و مادرم را مي دانند تقاضا مي كنم ياري ام دهند و بر زخم هاي دلم در تماس با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران مرهم بگذارند.
    
    
    سرنوشت مرموز مرد 65 ساله
    بچه ها در هر سن و سالي بايد بدانند حتي اگر پير هم شوند، باز هم والدين دلسوز، مراقب شان هستند. به راستي چقدر زندگي براي آنها كه عزيزشان را از دست داده يا او را گم كرده اند، سخت است. ضمن اين كه هميشه با چشمان هراسان و منتظر به دنبال نگاه هاي آشنا هستند، شايد نشاني از عزيزشان بيابند. در اين ميان صندوقچه دل خانم گلشن - مادر عين الله فرهي قهي - پر از غم دوري فرزند است.
    فرزند گلشن خانم متولد 1325 است كه در روز 14 تير سال 1377 ساعت 8 صبح براي دريافت چك از خانه خارج شد، اما هرگز بازنگشت. مادر و بستگانش همه جا را زير پا گذاشتند تا ردي از او بيابند، ولي هرچه بيشتر جست و جو كردند، كمتر اثري از او يافتند. حالامادر دلشكسته ملتمسانه از شما مردم دلسوز و مهربان براي يافتن پسرش تقاضاي كمك دارد. مادري كه عمر و جواني و زندگي اش را به پاي فرزندش ريخت تا به ثمر رسيدنش را ببيند، اما دست تقدير آنها را از هم جدا كرده با اين حال مادر دلشكسته همچنان چشم انتظار فرزندش است.
    اگر از سرنوشت اين مرد اطلاعي داريد، با تلفن گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگيريد. 
    

 روزنامه ايران، شماره 4280 به تاريخ 18/5/88، صفحه 11 (ماجرا)

«شاهين» بي نشان
من «شاهين» هستم. شش ساله ام. اسم پدرم: اسد الله اطميناني است. در دهمين روز آبان سال 83 با هماهنگي ماموران 103 گاندي به شيرخوارگاه آمنه منتقل شدم. دلم مي خواهد بدانيد «شاهين» هم دل دارد و مثل همه بچه هاي شش ساله ديگر آرزو دارد پدر و مادري داشته باشد. هنوز هيچ آشنايي سراغم را نگرفته. اگر مرا مي شناسيد و هنوز به من علاقه مند هستيد با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگيريد و از تنهايي نجاتم دهيد. من هم مثل بقيه بچه ها پدر و مادر مي خواهم. مگر گناه من چه بوده كه حالااينجا هستم.

شيداي رها شده
اسم من «شيدا حسيني» است. شش ساله ام. يك روز با مادر و برادرم بودم كه تصادف كردم و مرا به بيمارستان «امام حسين(ع)» تهران بردند. پرستار هاي مهربان و ماموران نيروي انتظامي مي گويند: آن روز مامان و برادرم براي كم تر شدن دردم به من مواد مخدر داده و رفته اند. وقتي آن روز در بيمارستان رها شدم ديگر هيچ كس سراغم نيامد. اين شد كه از شهريور سال 87 تا به حال در شيرخوارگاه آمنه تنها ماندم. اگر آدم هاي خوب به كمكم نمي آمدند همان موقع براثر خوردن مواد مخدر مي مردم. هر روز آسمان را نگاه مي كنم. خورشيد مي آيد و مي رود. شب هاي مهتابي و تاريك برايم فرقي ندارند چرا كه از خودم هيچ چيز نمي دانم. خوب نگاهم كنيد اگر مرا مي شناسيد با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگيريد كه تا ابد يك تنهاي بي هويت باقي نمانم. من اينجا تنهاي تنهايم. پدر، مادر شما را به خدا فراموش نكنيد.

    دوساله بي نشان
من يك بچه سر راهي دو ساله ام. اسم واقعي ام را نمي دانم اما بچه هاي شيرخوارگاه آمنه «شروين» صدايم مي زنند. مي گويند اسم مامان و بابايم «ندا باقري و مجيد رحيمي» است. در بيستمين روز خرداد سال 87 ماموران كلانتري 145 ونك مرا به شيرخوارگاه آمنه آوردند.
    من شب ها از خواب بيدار مي شوم. دلم مي خواهد حرف بزنم. دلم مي خواهد داد بزنم و بپرسم چرا تنهايم گذاشتيد؟ اگر عكسم را ديديد و مرا شناختيد به گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران خبر بدهيد. 

    من گم شده ام 
 اين جا دري هست و دريچه اي پنهان. اين جا پسري هست و اشك هايي هميشه رها. اين جا من هستم، «مهبد» متولد 29/2/87. مامانم «غزال ترك ارزقون» و بابايم «مجيد بيات لو». مامان و بابايي كه نمي دانم كجايند. مامان! بابا! اگر عكسم را مي بينيد من در شيرخوارگاه آمنه هستم. گم شده ام. پيدايم كنيد. اين دريچه پنهان با بزرگ تر شدن و زبان باز كردن من روز به روز بزرگ تر مي شود و اشك هايم در پهناي صورتم جاري مي شوند. نگاه كنيد من چشم به راهتان هستم. شما را به خدا مرا به خانه برگردانيد. اينجا خانه من نيست!

 روزنامه ايران، شماره 4280 به تاريخ 18/5/88، صفحه 11 (ماجرا)

«شاهين» بي نشان
من «شاهين» هستم. شش ساله ام. اسم پدرم: اسد الله اطميناني است. در دهمين روز آبان سال 83 با هماهنگي ماموران 103 گاندي به شيرخوارگاه آمنه منتقل شدم. دلم مي خواهد بدانيد «شاهين» هم دل دارد و مثل همه بچه هاي شش ساله ديگر آرزو دارد پدر و مادري داشته باشد. هنوز هيچ آشنايي سراغم را نگرفته. اگر مرا مي شناسيد و هنوز به من علاقه مند هستيد با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگيريد و از تنهايي نجاتم دهيد. من هم مثل بقيه بچه ها پدر و مادر مي خواهم. مگر گناه من چه بوده كه حالااينجا هستم.

شيداي رها شده
اسم من «شيدا حسيني» است. شش ساله ام. يك روز با مادر و برادرم بودم كه تصادف كردم و مرا به بيمارستان «امام حسين(ع)» تهران بردند. پرستار هاي مهربان و ماموران نيروي انتظامي مي گويند: آن روز مامان و برادرم براي كم تر شدن دردم به من مواد مخدر داده و رفته اند. وقتي آن روز در بيمارستان رها شدم ديگر هيچ كس سراغم نيامد. اين شد كه از شهريور سال 87 تا به حال در شيرخوارگاه آمنه تنها ماندم. اگر آدم هاي خوب به كمكم نمي آمدند همان موقع براثر خوردن مواد مخدر مي مردم. هر روز آسمان را نگاه مي كنم. خورشيد مي آيد و مي رود. شب هاي مهتابي و تاريك برايم فرقي ندارند چرا كه از خودم هيچ چيز نمي دانم. خوب نگاهم كنيد اگر مرا مي شناسيد با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگيريد كه تا ابد يك تنهاي بي هويت باقي نمانم. من اينجا تنهاي تنهايم. پدر، مادر شما را به خدا فراموش نكنيد.

    دوساله بي نشان
من يك بچه سر راهي دو ساله ام. اسم واقعي ام را نمي دانم اما بچه هاي شيرخوارگاه آمنه «شروين» صدايم مي زنند. مي گويند اسم مامان و بابايم «ندا باقري و مجيد رحيمي» است. در بيستمين روز خرداد سال 87 ماموران كلانتري 145 ونك مرا به شيرخوارگاه آمنه آوردند.
    من شب ها از خواب بيدار مي شوم. دلم مي خواهد حرف بزنم. دلم مي خواهد داد بزنم و بپرسم چرا تنهايم گذاشتيد؟ اگر عكسم را ديديد و مرا شناختيد به گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران خبر بدهيد. 

    من گم شده ام 
 اين جا دري هست و دريچه اي پنهان. اين جا پسري هست و اشك هايي هميشه رها. اين جا من هستم، «مهبد» متولد 29/2/87. مامانم «غزال ترك ارزقون» و بابايم «مجيد بيات لو». مامان و بابايي كه نمي دانم كجايند. مامان! بابا! اگر عكسم را مي بينيد من در شيرخوارگاه آمنه هستم. گم شده ام. پيدايم كنيد. اين دريچه پنهان با بزرگ تر شدن و زبان باز كردن من روز به روز بزرگ تر مي شود و اشك هايم در پهناي صورتم جاري مي شوند. نگاه كنيد من چشم به راهتان هستم. شما را به خدا مرا به خانه برگردانيد. اينجا خانه من نيست!

6 ساله بودم كه از مادرم جدا شدم شش سال بيشتر نداشتم كه از مادرم جدا ماندم. اين جدايي مربوط به ۶۴ سال پيش مي شود.در آن زمان مادرم در تهران در ميدان قزوين خيابان قلمستان در منزل شخصي به نام سرهنگ محمود سلطاني كه درجه دار ارتش بود، كار مي كرد. سرهنگ داراي چهار دختر به نام هاي پري، پوران، توران و اقدس و دو پسر به نام عبدالله و فريدون بود. من در مدت چند سالي كه مادرم در آنجا كار مي كرد با اين بچه ها بازي مي كردم. به خوبي ياد دارم كه بچه هاي سرهنگ مادر خود را «شاجون» صدا مي زدند. بعد از مدتي خانه سرهنگ به خيابان قلمستان و بعد به سه راهي امين حضور انتقال دادند. در تمام اين سال ها مادرم نيز به آنجا مي رفت و به «شاجون» كمك مي كرد تا بتواند از شش بچه اش نگهداري كند.حالا سالها از آن زمان مي گذرد، من به مرز ۷۰ سالگي رسيده ام و در اين دوران روزها و شب هاي زيادي خاطرات كودكي ام را با خودم مرور مي كنم. دلم مي خواهد همبازي هاي قديمي ام را پيدا كنم و بدانم شاجون كه در آن زمان در حقم محبت مادري مي كرد، اكنون كجاست.

به دنبال برادرم مي گردم
سالها قبل پدرم كاظم رمضاني كلاهي با زني به نام فاطمه سلطان كه از اهالي روستاي دگور از توابع شهرستان فومن بود ازدواج كرد و صاحب پسري شد كه نامش را «ابول» گذاشتند.
در حالي كه اين پسر چندسال بيشتر نداشت ، فاطمه سلطان به علتي كه بر من روشن نيست جان مي سپارد و كاظم با زني به نام ساراخاتون ازدواج مي كند و از اين ازدواج صاحب سه فرزند پسر و پنج فرزند دختر مي شود.
در كنار من و خواهرانم و برادرانم و مادرم سارا و پدرم كاظم ، ابول هم تا ۱۶ سالگي بود تا اينكه يكبار از خانه خارج شد و پدرم با جست و جوي زياد او را پيدا كرد و به خانه بازگرداند.
مدتي بعداز آن بود كه برادرم براي خدمت سربازي از خانه رفت و ديگر بازنگشت . پدرم كاظم به علت علاقه اي كه به ابول داشت ، مطلع شد او نزد شخصي كه بازاري بود كار مي كند و به واسطه يكي از آشنايان براي او مقداري وسايل موردنياز ، لباس و خوردني فرستاد. با اينكه هرگز «ابول» را نديده ام ولي از همان كودكي وقتي قصه دوري اش را از زبان اطرافيان شنيدم در فكر اين بودم كه روزي او را پيدا كنم. براي همين چندسال پيش به اداره ثبت احوال مراجعه كردم تا بتوانم نشاني از او و فرزندانش پيدا كنم ولي تنها چيزي كه به دست آوردم اين بود كه او تاكنون فوت نشده و مرگ او ثبت نگرديده است. دلم مي خواهد برادرم يا فرزندان او را پيدا كنم و پس از اين همه سال به او بگويم كه برادرش محمديوسف چقدر از دوري او در رنج بوده است.

جدايي پس از تصادف در جاده چالوس

مدارس تازه تعطيل شده بود. براي اين كه كمي خستگي بگيريم، سوار بر خودرومان شديم و به سوي شمال راه افتاديم.
پسرم سعيد شش ساله بود و دخترم ليلا تنها ۴ سال و نيم داشت. ساعت ۹ صبح بود كه در جاده چالوس ماشين را متوقف كردم، نيم ساعتي را بچه ها به شادي پرداختند و من استراحت كردم. دوباره سوار ماشين ام كه پيكان قرمز رنگي بود، شديم. ساعت ۱۰ صبح ۱۹ خرداد سال ۶۸ بود كه از محور هزار چم در حال عبور بوديم كه يكدفعه كنترل ماشين از دستم خارج شد و به درون دره اي سقوط كرده و بيهوش شدم.
وقتي چشم باز كردم متوجه شدم روي تخت بيمارستان طالقاني در چالوس هستم. همسرم هم پس از حادثه بيهوش شده بود. بلافاصله سراغ دو فرزندم را گرفتم و متوجه شدم كه دو بچه ام مجروح نشده و در هيچ بيمارستاني نيستند. در حالي كه جست وجوهاي پليس براي يافتن بچه هايم آغاز شده بود فردي به پاسگاه مرزن آباد مراجعه كرده و دخترم ليلا را تحويل داده و گفته بود او را پيدا كرده است. دخترم پس از اين كه مرا ديد، خودش را در آغوشم انداخت و گفت: من و سعيد در خانه اي كه يك زن و مرد در آنجا بودند، بوديم. آنها به ما شام و ناهار دادند و صبح بود كه مرا پيش پليس آوردند.
او گفت: من و سعيد در خانه آن زن و شوهر با هم بازي مي كرديم.
پليس با حرف هاي دخترم به جست وجو پرداخت ولي كسي كه دخترم را به پاسگاه آورده بود آدرس نادرستي از خانه اش داده بود.
هرچه تلاش كردم و در منطقه جست و جو كردم بلكه پسرم سعيد را پيدا كنم موفق نشدم. از آن زمان تاكنون ۱۶ سال مي گذرد و پسرم سعيد الآن بايد ۲۲ سال داشته باشد، در تمام اين سال ها لحظه اي از فكر او كه نخستين پسرمان بود بيرون نيامده ايم و به ياد او و به آياتي از قرآن كه در كودكي حفظ كرده بود، آرام گرفته ايم.

پدرم را در پارس آباد گم كردم

دختر چشم انتظار

يك روز بابا محمدرضا و عمورحيم باهم رفتند و ديگر برنگشتند . من آن زمان سه سال بيشتر نداشتم. هر روز كه بزرگتر مي شدم و از مادرم و مادربزرگم سراغ پدرم محمدرضااقبالي و عمويم رحيم را كه در سال ۷۵ در دانشگاه تبريز دانشجو بود ، مي گرفتم اما هميشه در چشم هاي مرطوب و غمگين آنان يك انتظار مي ديدم. كم كم يادگرفتم كه غمم را پنهان كنم. حالا درست من ۹ ساله شده ام. به مدرسه مي روم و با دوستانم حرف مي زنم. هر روز همكلاسي هايم از پدرشان حرف مي زنند ، اما من فقط مي دانم پدرم كارمند بانك بوده است و ۲۵ دي ماه سال ۷۵ براي هميشه در پارس آباد ناپديد شده است.

پدر

يك روز قصه رفتن پدرم را نوشتم و قلب كوچكم تا صبح گريه كرد. دوري سخت است، جدايي سخت است و انتظار سخت تر

عمو

دلم نمي خواهد به انتظار فكر كنم دوست دارم پدرم به خانه برگردد، دوست دارم لااقل كسي پيدا شود و به من بگويد: ليلا پدرت پيدا شده است. من بابايم را مي خواهم ، شما را به خدا كمك كنيد پدرم را پيدا كنم تا من هم بتوانم بگويم پدر دارم و قلب كوچكم آرام گيرد

در بيمارستان كودكان اخوان رها شدم

برگ نوزدهم از آلبوم جويندگان عاطفه شنبه ۳۱ ارديبهشت ۱۳۸۴

پرستاران بخش كودكان بيمارستان كودكان اخوان مهرماه سال ۶۴ وقتي متوجه شدند دختري به نام فاطمه سخايي كه چند ماه بيشتر نداشت و در تاريخ ۱۹ تير ۶۴ در بيمارستان بستري شده بود، تنها رها شده است به آدرسي كه خانواده در پرونده او اعلام كرده بودند، مراجعه كردند ولي هيچ نشاني از آنان نيافتند.دختر پس از بهبود به شيرخوارگاهي سپرده شد تا بدون سايه پدر و مادر به زندگي ادامه دهد. حالا او مي خواهد والدين اش را پيدا كند و از آنان سؤال هايي را كه در تمام اين سالها در ذهن اش نقش بسته است، بپرسد.

مريم» هنوز گمشده من است

۱۵ تيرماه سال ۱۳۵۷ بود كه مردي به همراه همسر و دو دختر ۹ ماهه و سه ساله اش به نام هاي مژگان و مريم و دو برادر زنش از تهران به طرف شمال راه افتادند. آنها در حاليكه سوار بر خودرو جيپ خود بودند پس از دوساعت در حوالي پاسگاه گزنك براي اينكه با خودروي كاميوني كه از جلو حركت مي كرد برخورد نكند به شانه خاكي جاده مي كشد ولي نمي تواند تعادل خود را حفظ كند و خودروي او به درون دره اي سقوط مي كند. عده اي كه شاهد سقوط خودروي جيپ به دره بودند بلافاصله به كمك مجروحان حادثه مي شتابند. پس از چند روز وقتي زن و مرد به هوش مي آيند متوجه مي شوند كه اثري از دو دختر خردسالشان نيست. در حاليكه زن جوان از مرگ يكي از برادران خود به شدت اندوهگين است ،مي گويد: قبل از سقوط به دره متوجه شدم كه در عقب باز شد ودو دخترمان به بيرون از خودرو پرتاب شدند.تلاش براي يافتن اثري از دوكودك بارها با جست وجوي منطقه صورت مي گيرد ولي هيچ كس از دو كودك معصوم خبري ندارد.۲۰ سال بعد در حاليكه زن و مرد صاحب دو فرزند ديگر شده اند باز هم نمي توانند فكر مريم و مژگان را از ذهن خود بيرون كنند. مادر براي ديدار بچه هايش و يافتن نشاني از آنها مثل ۲۰ سال قبل بي تاب است. زنگ تلفن كه به صدا در مي آيد او متوجه مي شود كه از طريق يكي از نشريات موفق شده است يكي از دخترانش را پيدا كند. مژگان كه ۲۱ سال دارد و همه او را «يلدا» صدا مي كنند، پدر ومادرش را در آغوش مي كشد. او زندگي خوبي دارد و در آغوش گرم زن و مردي مهربان از ۲۰ اسفند سال ۵۷ بزرگ شده است.

مادر و پدر پس از درآغوش گرفتن دخترك متوجه مي شوند كه پس از سقوط به طرف دره، مژگان و مريم بر اثر بازشدن در خودرو به بيرون پرتاب شده اند و روي چمن ها افتاده اند در حاليكه هيچ كس آنها را نديده است، چوپاني كه در حال عبور دادن گوسفندان خود از منطقه است با شنيدن صداي گريه كودكان به آن طرف مي رود و مژگان ومريم را پيدا مي كند چوپان مهربان پس از مداواي دو كودك مجروح آنان را به شيرخوارگاهي در مشهد مي سپارد و چند ماه بعد مژگان به فرزندي خانواده اي در اصفهان سپرده مي شود و از خواهرش مريم دور مي ماند. پس از ۲۷ سال از آن حادثه با اينكه مژگان (يلدا) پيدا شده است با اين حال مادر هنوز چشم به در دوخته است. مريم اش بايد ۳۰ ساله باشد، اي كاش دخترك مي دانست كه هنوز كه هنوزاست آغوش مادر در انتظار اوست و پدر از نديدن و دوري او كمرش خميده شده است.

پدر و عمه ام مرا در اروميه به خانواده اي سپردند

۲۳ مرداد ماه سال۴۹ در خوي يا اروميه متولد شده ام و در حالي كه ۱۰-۱۲ روز بيشتر نداشتم، پدر و مادرم دچار اختلاف شدند و در حالي كه عمه ام همراه پدرم بوده به پرورشگاهي در اروميه مراجعه مي كنند تا مرا به آنجا بسپارند. اما در جلوي در پرورشگاه آنها با زني برخورد مي كنند كه در آرزوي داشتن فرزند بوده است. پدر و عمه ام بعد از اينكه متوجه اين مسأله مي شوند بدون اينكه هيچ نام و نشاني از خودشان بدهند مرا به آن زن تحويل مي دهند. در كنار زن و مردي مهربان دوران كودكي ونوجواني را گذراندم تا اينكه در سال۶۱ مادرخوانده ام بر اثر بيماري جان سپرد و قبل از مرگش قصه زندگي ام و ديدارش را با پدر و عمه ام برايم تعريف كرد. براساس گفته مادرخوانده ام پدرم به او گفته بود كه شغلش قصاب است. دلم مي خواهد خانواده ام را پيدا كنم و بدانم كه چرا پدرم مرا با بي مهري از خودش دور كرد و آيا مادرم دلتنگ پسر ۱۲ روزه اش نشد. پسري كه تنها با يك قنداق و پيراهن سفيد رنگ رهايش كردند.

كساني كه در اين مورد خبري دارند با بخش جويندگان عاطفه تماس حاصل كنند.

برگ يازدهم از «آلبوم جويندگان عاطفه - سه شنبه ۱۷ ارديبهشت ۱۳۸۱

۲۸ ارديبهشت ماه سال ۸۰ مأموران نيروي انتظامي پسري شش ساله را درحالي كه درخيابان رها شده بود، يافتند. اين كودك خود را سعيد انصاري معرفي كرد، اما حاضر نشد هيچ حرف ديگري از خانواده اش بزند.حالا هرچه سعيد بزرگتر مي شود مسؤولان بهزيستي ومددكاران در قلب خود بيشتر آرزو مي كنند سعيد بيش از اين تنها نباشد.

مادرم طاهره كجاست؟

فقط مي دانم نام مادرم طاهره است. اين تنها نشاني من ازمادرم است. در سال ۱۳۳۸ درحاليكه ۶ ماه بيشتر نداشتم پدر ومادرم از هم جدا شدند. پدرم اسماعيل پس از جدايي از مادرم طاهره مرا كه ناصر نام داشتم نزد خود نگه داشت تا وقتي ديپلم گرفتم نمي دانستم نامادري ام ، مادرم نيست اما سرانجام متوجه اين حقيقت شدم. هرچه از پدرم تقاضا كردم، اطلاعاتي ازمادرم دراختيارم قرار دهد، تنها به سكوت اكتفا كرد. روزها، ماهها وسالهاي زيادي به صفحه شناسنامه ام خيره شده ام . ناصر متولد ۳۱ شهريور سال ۱۳۳۸ ، نام پدر اسماعيل ـ نام مادر طاهره. براي يافتن مادرم به هر دري زدم، فقط يكي از دوستان پدرم به من گفت: مادرت ترك زبان بود. مهريا آبان سال ۱۳۳۸ از پدرت جدا شد .در خيابان اسكندري زندگي مي كردند. مدتي در خيابان اسكندري به دنبال مادرم گشتم. اميدوار بودم از همسايگان قديم كسي مادرم را بشناسد. اما افسوس كه به هردري زدم بن بست بود. دست تقدير مرا به خارج از كشور كشاند. تحصيلات عاليه ام را در يكي از كشورهاي خارجه به اتمام رساندم واكنون زندگي خوبي دارم ولي هنوز كه هنوز به مادرم فكر مي كنم. مادري كه روشني لحظات تنهايي ام است

اسم من سامان است

ساعت ۱۸ روز ۳۰ مهرماه سال ۸۰ مأموران كلانتري ۱۱۳ پسرسه ساله اي را يافتند كه در منطقه بازار رها شده بود. اين پسرك درحاليكه شلوار لي سرهمي و بلوز زمستاني گلدار و كفش اسپرت دوچسبه پوشيده بود، به مأموران گفت: اسم من سامان است و فاميلم موسوي است. اين پسرك از وقتي كه به شيرخوارگاه سپرده شده، هيچ اطلاعات ديگري در مورد اقوامش يا پدرومادرش ندارد. حالا او در عالم كودكي و تنهايي اش چشم انتظار روزي است كه آغوش پرمهر پدر و مادر را تجربه كند.سامان اگر چه هيچ كس را به ياد نمي آورد اما در فكر خانه اي است كه به آن برگردد

.

دختري كه در 2 سالگي گم شد (هم اكنون زهرا 31 ساله مي باشد)

زهرا مادرت همچنان چشم انتظار تو مي باشد.

زهرا متولد بهمن سال 1358 و در منطقه رودكي به دنيا امده است

همچنان پس از سال ها پشت پنجره مى ايستم و به روزهاى دور خيره مى شوم. به ياد مهر سال ۶۱ مى افتم. دخترم «زهرا ذاكرى» فقط دو سال داشت و من هم عاشقانه دوستش داشتم. از بچگى هميشه دلم مى خواست وقتى بزرگ شدم و ازدواج كردم، يك دختر داشته باشم، دخترى كه همدم روزهاى تنهايى و پيرى ام باشد.
بعد از ازدواج با على، صاحب ۴ پسر به نام هاى حميد، سعيد، شهرام و بهرام شديم. اما آرزوى روزهاى كودكى رهايم نمى كرد تا اين كه يك شب خواب ديدم دخترى به دنيا آورده و نامش را زهرا گذاشته ام. سرانجام نيز زهرا به دنيا آمد با آمدن او زندگى رنگ ديگرى گرفت. با هر لبخندش جانى دوباره مى گرفتيم. هر نوع اسباب بازى كه دوست داشت برايش مى خريدم.
همان موقع ها شوهرم براى زهرا يك دوچرخه كوچك پلاستيكى خريده بود. بچه داشت در حياط خانه بازى مى كرد كه من در خانه را قفل كردم. آن روز ميهمان داشتيم، به همين خاطر در آشپزخانه برنج آب كش مى كردم كه يكى از پسرهايم گفت: زهرا در حياط بى تابى مى كند، به همين خاطر از من خواست اجازه دهم او بيرون خانه با بچه ها بازى كند. دقايقى پس از رفتن زهرا وقتى دنبالش رفتم، هيچ اثرى از او در كوچه نديدم. ساعت ها با بچه ها و همسايه ها دنبالش گشتيم، اما فايده اى نداشت. تا اين كه به پليس شكايت كرديم. ماه ها به جست و جويش پرداختيم، با اين حال به هيچ نتيجه اى نرسيديم.
روزهاى سختى بر من گذشت. چند بار شوهرم خواست خانه را عوض كند، اما گفتم نه. زهرا را در اين خانه گم كرده ايم، پس بايد در همين جا هم بمانيم تا برگردد.
راستى كه در غم فراغ فرزند چه روزهاى سخت و دشوارى بر ما مى گذرد.
چند سالى است كه دل پريشانم. پشت اين پنجره به انتظار مى ايستم و فكر مى كنم زهرايم پشت در است و نمى دانى چه صداى زجرآورى است صدايى كه در ذهنم مى پيچد. «زهرا مى گريد و در مى زند.» دكترها به شوهرم گفته اند دارم دق مى كنم.
وقتى به نامش مى انديشم، دلم ريش مى شود. روزهايمان به سختى مى گذرد. كاش مادر باشى و بدانى وقتى به آمدنش فكر مى كنم، زبانم بند مى آيد.
من هنوز به اين مى انديشم كه اگر زهراى من عكس كودكى اش را ببيند، من و همه دل تنگى هايم را به ياد مى آورد.
شما هم به عكس فرزندم نگاه كنيد. اگر او را مى شناسيد، با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران ۸۸۷۷۱۶۲۱ تماس بگيريد. از خدا بخواهيد كه من را به آخرين آرزوى زندگى ام برساند و همه گم شده ها پيدا شوند. هر سه تصوير زهرا ذاكري است.

تابستان سال ۱۳۷۵ بود. براي رفتن به شمال ، همراه همسر و دو دخترم كه يكي ۹ ماهه و ديگري سه ساله بود به طرف شمال راه افتاديم. سوار خودرو جيپ مان شده و با شادي سفر را آغاز كرديم. اما دو ساعت بعد در حوالي پاسگاه گزنك بود كه كاميوني در حال سبقت، به طرف من با سرعت در حركت بود. براي جلوگيري از تصادف خودروام را به شانه خاكي كشيدم، ولي بي فايده بود. در پي آن سقوطي جانكاه را در درهاي داشتيم. ديگر نمي دانم چه شد. فقط بعدها فهميدم كه در درهاي سقوط كردهايم و من و همسرم از همان زمان بيهوش شده ايم. سراغ بچههايم را گرفتم ولي هيچ اثري از آنها نبود. يكي از برادران همسرم كه با ما همراه بود نيز جان سپرده بود. تلاش براي يافتن بچههايم را آغاز كردم. تنها با پيدا كردن آنها همسرم آرام مي شد، ولي با وجود جست وجو در منطقه نتوانستم هيچ اثري از آنها پيدا كنم. با وجود اين كه ۲۰ سال از اين جريان ميگذشت و ما صاحب دو فرزند ديگر شده بوديم، هرگز ياد مريم و مژگان را نمي توانستيم از ذهنمان پاك كنيم و همسرم دائم با گريه و بيتابي خاطرات آن سفر تلخ را در ذهن و ياد من تداعي مي كرد. تا اين كه همسرم آگهي داد و ما متوجه شديم كه اميدي براي يافتن يكي از دخترانمان يافتهايم. دخترمان مژگان كه ۲۷ سال داشت و نام ديگري روي او گذاشته بودند و خواهرش پس از سقوط در دره بر اثر بازشدن درخودرو به بيرون پرت شده و روي چمن ها افتاده بودند و چوپاني مهربان پس از شنيدن صداي گريه بچه ها آنان را كه به شدت مجروح شده بودند پيدا مي كند و پس از مداوا آنان را به بهزيستي مي سپارد. دو دخترم در شيرخوارگاهي در مشهد مي مانند و بعد از چندماه مژگان به فرزند خواندگي خانوادهاي در اصفهان ميرود و دور از مريم زندگي جديدي را آغاز مي كند. حالا مادر با يافتن مژگان خاطرات مريم بيشتر در ذهنش تداعي مي شود. به بهزيستي مراجعه كرده پاسخ روشني نگرفته است شايد تنها راه اين باشد كه بار ديگر همه با هم مريم را صدا كنيم. برگ چهل و دوم از آلبوم جويندگان عاطفه چهارشنبه، 29 آذر 1385

۳۶ سال انتظار براي ديدن خواهر

پدر و مادرم در هفتم شهريور سال ۱۳۵۰ پس از اختلاف بسيار از هم جدا شدند. در آن زمان من كودكي ۵ ساله بودم. مادرم سرپرستي مرا به عهده گرفت و خواهرم را به پدرم سپرد تا او را نزد خود نگه دارد. چند روز بعد وقتي مادرم سراغ خواهرم را گرفت با ضد و نقيض گوييهاي پدر مواجه شد و بالاخره متوجه شد كه پدر خواهرم را گم كرده است. براي يافتن او مادر تمام تلاشاش را كرد ولي بيفايده بود. وقتي به سن نوجواني رسيدم متوجه شدم كه خواهري گم شده دارم. براي شادي مادرم و براي يافتن سؤالي كه ذهنم را آزار ميداد شروع به جستوجو كردم وميخواستم هر طور شده خواهرم را پيدا كنم. بعد از جستوجو در مداركي كه وجود داشت متوجه شدم طلاقنامهاي از آن زمان وجود دارد. با اين مدرك موفق شدم رد خواهرم را در بهزيستي پيدا كنم. ولي در بهزيستي به من گفته شد كه او را به فرزندخواندگي دادهاند. تنها عكسي كه از خواهرم در پرونده اش وجود داشت به من داده شد و در شرح حالاش خواندم كه خواهرم در حالي كه يك سال و نيمه بوده است به كلانتري ۱۶ تهران سپرده شده و در بهزيستي نام او را پريوش گذاشتهاند و بعد از آن به فرزندخواندگي رفته است. آن طور كه به من گفته شد خواهرم در سال ۷۲ براي يافتن خانوادهاش به بهزيستي اشرفي اصفهاني واقع در پيچشميران مراجعه ميكند و ميگويد او را هماكنون زهرا صدا ميكنند. تنها ميدانم مردي به نام فرضالله و زني به نام نيمتاج او را به فرزندي گرفتهاند و پدرخواندهاش در انبار گندم كار ميكند و اكنون دو فرزند پسر دارد. خواهرماي كاش بداند كه برادرش نگران حال اوست و مادر دلتنگاش چشم به در دوخته است و بارها و بارها با خودش تكرار كرده كه چرا وقتي پدر او را رها كرد نوك انگشت پاي دخترك زخم بود و به جاي شلوار، پارچهاي سفيد به دور او پيچيده بود.

سوختگي قبل از رهايي

دو، سه ساله بودم كه از خانه بيرون آمديم. آن روز به خوبي در ذهن من مانده است با اينكه كودكي بيش نبودم. سال ۶۷ به پايان خود نزديك ميشد. همراه پدر و مادرم بودم كه يكدفعه انفجاري روي داد و همه جا شلوغ شد، وقتي به خود آمدم در بيمارستان بودم. بعد از جراحت و بيمارستان و چند روز بيقراري، وقتي بهتر شدم سوار ماشيني شدم كه مرا به جايي برد كه بچه هاي زيادي در سنين مختلف در آنجا بودند. خيلي زود متوجه شدم در آن مكان بچه هايي كه تنها ماندهاند، زندگي ميكنند و در اين خانه هيچگاه نميتوانم كسي را مادر و يا پدر صدا كنم. ۲ سالي در ميان كودكان تنها زندگي كردم و بعد از آن زن و مردي آمدند و مرا با خودشان بردند به اميد آن كه شكوفهاي به گيسوانم بزنند. بزرگتر كه شدم متوجه شدم آنچه در ذهن من ميگذرد، شايد يك خواب، يك رؤيا و يا يك افسانه است. در پرونده بهزيستي سرگذشت من طور ديگري رقم خورده است، در آنجا چنين آمده كه من در ۲۳ اسفند سال ۶۷ در حالي كه شلوار، ژاكت و كلاه قرمز رنگي به تن داشتهام با يك دمپايي رها شدهام و مأموران كلانتري مهرآباد شمالي مرا در رستوران ترمينال غرب پيدا كردهاند. آثار سوختگي روي دست چپ و سمت چپ من نشان ميدهد كه حادثهاي تلخ را گذراندهام. شايد آن انفجار و آن تصوير نشانگر خاطره تلخ پنهان زندگي ام باشد

قصه تلخ جدايي ۳ خواهر گمشده من

سال ۴۵ در زندگي ما سالي پر از غصه است. در آن سال پدرم محمدعلي و مادرم سكينه با وجود داشتن ۲ دختر اختلافاتشان بالا گرفته بود. خواهرم طاهره متولد سال ۱۳۴۱ و فاطمه متولد سال ۱۳۴۴ بود. وقتي مادرم به قهر از خانه پدر بيرون ميرود پدرم ۲ خواهرم را كه دو و سه ساله بودهاند، با خود از خانه بيرون ميبرد و ديگر از آنها هيچ خبري نميشود. بعد از چند ماه وقتي مادرم متوجه سرنوشت نامعلوم ۲ دخترش مي شود به خانه برميگردد به اميد اين كه بتواند سرنخي از ۲ دخترش پيدا كند، ولي هر چه از زندگي آنها ميگذرد پدرم هيچ حرفي در مورد بچهها نميزند. در سال ۱۳۴۶ من به دنيا مي آيم و بعد از آن خواهرم ناهيد به دنيا ميآيد. در اين زمانها بوده كه اختلاف ميان پدر ومادرم بيشتر اوج ميگيرد و سرانجام در سال ۱۳۵۱ در حالي كه ۵ ساله بودم و ناهيد هم ۳ سال داشت، پدرو مادرم از هم جدا شدند. يادم هست كه مادرم از يافتن خواهرهايم مأيوس شده بود. وقتي آنها از هم طلاق گرفتند و مادرم رفت، پدرم مرا به پدربزرگم سپرد و ناهيد هم يك دفعه ناپديد شد. در تمام دوران كودكي هر جا كه ميرفتم به دنبال ۳ خواهر گمشدهام بودم. هر چه بزرگتر ميشدم بيشتر متوجه ميشدم كه چه اتفاقي افتاده است. حالا كه قصه زندگيها را ميخوانم، حالا كه مفهوم زندگي را متوجه ميشوم به خانوادهام بيشتر فكر مي كنم. بعد از صحبت زياد با پدرم، عاقبت اطلاعات كمي از آنها به من داد. پدرم ميگويد: طاهره و فاطمه را جلوي در بهزيستي تهران گذاشتهام و شناسنامههايشان را نيز همراهشان و در لباسهايشان گذاشتهام. نميدانم پدر درست ميگويد يا خير، ولي اگر درست بگويد كاش طاهره و فاطمه بدانند كه نام خانوادگيشان نوري است. مدتي در شيرخوارگاه شهر ري و بعد از آن در شيرخوارگاهي واقع در شوش بوده اند . پدرم در مورد خواهر ديگرم ميگويد: ناهيد رابه زني به نام ليلا سپرده است و به صورت محضري اين كار را كرده است. آن زن در نوبهار زندگي ميكرده و بعد هم آن زن اسم خواهرم را به پروانه تغيير ميدهد. اي كاش پروانه، طاهره و فاطمه پيدا ميشدند و برادرشان را از تنهايي درميآوردند. كساني كه از زندگي پر رمز و راز جويندگان عاطفه اين برگ اطلاع دارند با تلفن ۸۸۷۶۱۶۲۱ تماس بگيرند

 روزنامه ايران، شماره 4721 به تاريخ 21/11/89، صفحه 18 (ماجرا)

    دختر مشرقي
 سيمين، نام مستعار دختري است باچشم و موي مشكي و پوستي به رنگ برف. ماموران پليس او را با لباس نوزادي سفيد و پتوي صورتي در حوالي كلانتري 167 دولت آباد پيدايش كردند.
او حالا5 ماهه و ساكن شيرخوارگاه آمنه است اما بي هويت. با اين حال مادر تو بدان فرزندت همانند يك قطره جدا افتاده از دريا فقط محبت تو را مي خواهد تا از سرگرداني نجات يابد و آرام و قرار گيرد.
    اگر دختر كوچكت را مي خواهي با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگير تا سيمين به درياي وجودت بپيوندد.

آرزوي آرمان
ترس در چشمان كودك موج مي زند. فريادش در گلو شكسته و ديگر حتي رمقي براي گريه كردن هم ندارد. اما در اعماق دل شكسته اش همچنان به آينده اي زيبا اميدوار است، چرا كه اسمش يادآور آرزوهاست. آرمان دل شكسته
    11 ماه بيشتر ندارد، اما زخم ها و جراحت هاي ناشي از كودك آزاري شديد بر بدن نحيفش نشان از تلخي هاي روزگار و زندگي كوتاهش دارد. او ارديبهشت 89 توسط مادرش «طيبه زرين چغايي» در بيمارستان بهرامي بستري شد، اما بعد از آن روز تاكنون چشم به راه مادرش مانده. حالااو ميهمان شيرخوارگاه شبير است. راستي اگر نشاني از مادر و بستگان اين كودك غريب و بي پناه داريد، با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگيريد و آرمان را از بي تابي و دلشوره برهانيد.

كودك چشم آبي
    چشمان يگانه همزمان با تولدش رنگ آسمان گرفت. مادرش ساناز گرجستاني، دخترك را
    6 ماه قبل در بيمارستان كمالي كرج به دنيا آورد اما افسوس كه او با شير مادر ناآشناست. راستي خانم گرجستاني آيا رنگ آسماني چشمان كودكت را به ياد داري؟
    او منتظر دستان نوازشگر توست كه هيچ موجود ديگري نمي تواند جاي تو را برايش بگيرد. يگانه تو را مي خواهد و بي صبرانه در شيرخوارگاه آمنه منتظر بازگشت توست. تو اي مادر اگر فرزندت را مي جويي با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگير و يگانه زندگي ات را در آغوش پرمهرت بگير تا غم بي كسي و تنهايي او به شادي مبدل شود. شايد اين عيد نوروز او در خانه مادر باشد.
    
    
    من در بيمارستان كمالي كرج به دنيا آمدم
    مادر! اين من هستم پسرت. همان پسركي كه نخستين روز مرداد 87 در بيمارستان كمالي كرج به دنيايش آوردي. اما افسوس كه پس از تولدم تنهايم گذاشتي و رفتي. پس از آن مدتي ميهمان شيرخوارگاه امام خميني كرج بودم و حالاهم در شيرخوارگاه آمنه زندگي مي كنم. مادرم! فاطمه ركني به خدا از اين ميهماني طولاني در شيرخوارگاه و اين همه تنهايي و دلتنگي خسته شده ام. دلم مي خواهد به خانه خودمان برگردم. به خدا آسمان زندگي ام بي تو ستاره اي ندارد. پس تو اي مهربان اگر نشاني از خانواده ام داري با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگير تا شايد ستاره اقبال من در آسمان تاريك زندگي ام روشن شود.

 روزنامه ايران، شماره 4717 به تاريخ 17/11/89، صفحه 16 (ماجرا)

 متولد پائيز 
    از همان دوران تولد، سرماي پائيز در تن پريسا كوچولو كم بود كه غم تنهايي و بي مادري هم درد و رنج اش را دوچندان كرد. حالااو از قاصدك هاي خوش خبر مي خواهد خودشان را به مادرش خديجه اسدي پور برسانند و بگويند پريسا دوستش دارد و بي صبرانه منتظر بازگشت اوست.
    مادر پريسا به خوبي مي داند كه فرزندش را يك روز پائيزي در بيمارستان اكبرآبادي رها كرد و رفت. حالاشيرخوارگاه شبير در جنوب تهران خانه اوست.
    پس اي قاصدك ها اگر خبري از مادر دختر كوچولو داريد، گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران را باخبر كنيد. 
    
    
    پسر كوچولوي قصه ها 
    سهم او از زندگي فقط نام زيبايي است در شناسنامه اش. «آرشام» يعني قوي و نيرومند، پسر قوي قصه ها، اگر در ابتداي زندگي بي ياور مانده، شايد در آينده، باتوكل به خدا آنقدر قوي شود كه رنج تنهايي كودكان ديگر را بفهمد و به كمكشان بشتابد. او فرزند خانم ژيلاسلطان دوست است، آذر امسال در بيمارستان امام حسين(ع) متولد شده و ديگر مادرش را نديده است. او با چشمان پرتمنا از شما مردم مهربان درخواست مي كند اگر اطلاعي از والدينش داريد با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگيريد و ميهمان شيرخوارگاه شبير را از تنهايي نجات دهيد. 
    
    
    پسركي در جست وجوي خوشبختي 
    پرونده زندگي پسرك يك ساله خالي خالي است و او بي خبر از دست تقدير، با قدم هاي كوتاه و لرزان به اطراف مي دود شايد خوشبختي را بيابد اما افسوس كه پسرك نمي داند معني تلخ واژه «كودك سرراهي» چيست؟ هر كه را مي بيند سراغ نشان پدر و مادر را مي گيرد اما افسوس كه قصه پرغصه سرگرداني او از 26شهريور 87 رقم خورده است.
    در گزارش واحد مددكاري شيرخوارگاه آمنه آمده است: «نام پدر و مادر نوزاد بي نام و نشان، «مهدي فوبي» و «مرضيه الهيويي نظري» و نام مستعار پسرك «كيوان» است. همين و بس! و او حالابه دنبال خانواده اش است اگر پيدا شوند.

    ستاره زندگي ام كجايي 
    با اين كه 9 ماه بيشتر ندارم اما با تمام وجود مي دانم ستاره زندگي ام روشن است. مامان عزيزم كه اسمت (ايران پاكباز) است، مددكاران شيرخوارگاه هم اسم مرا مهسا گذاشته اند. يعني دختري به زيبايي ماه. آخرين لحظه ديدارم با تو در بيمارستان اكبرآبادي بوده و ديگر روي تو را نديده ام. در حال حاضر ساكن شيرخوارگاه شبير هستم، پس اگر دوستم داري بدان بي صبرانه منتظر آغوش گرم و دست هاي مهربانت هستم. تو بيا تا چشمان اشكبارم هميشه خندان بماند. عاشقانه و بي قرار منتظرت هستم مامان مهربان.

 روزنامه ايران، شماره 4717 به تاريخ 17/11/89، صفحه 16 (ماجرا)

 متولد پائيز 
    از همان دوران تولد، سرماي پائيز در تن پريسا كوچولو كم بود كه غم تنهايي و بي مادري هم درد و رنج اش را دوچندان كرد. حالااو از قاصدك هاي خوش خبر مي خواهد خودشان را به مادرش خديجه اسدي پور برسانند و بگويند پريسا دوستش دارد و بي صبرانه منتظر بازگشت اوست.
    مادر پريسا به خوبي مي داند كه فرزندش را يك روز پائيزي در بيمارستان اكبرآبادي رها كرد و رفت. حالاشيرخوارگاه شبير در جنوب تهران خانه اوست.
    پس اي قاصدك ها اگر خبري از مادر دختر كوچولو داريد، گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران را باخبر كنيد. 
    
    
    پسر كوچولوي قصه ها 
    سهم او از زندگي فقط نام زيبايي است در شناسنامه اش. «آرشام» يعني قوي و نيرومند، پسر قوي قصه ها، اگر در ابتداي زندگي بي ياور مانده، شايد در آينده، باتوكل به خدا آنقدر قوي شود كه رنج تنهايي كودكان ديگر را بفهمد و به كمكشان بشتابد. او فرزند خانم ژيلاسلطان دوست است، آذر امسال در بيمارستان امام حسين(ع) متولد شده و ديگر مادرش را نديده است. او با چشمان پرتمنا از شما مردم مهربان درخواست مي كند اگر اطلاعي از والدينش داريد با گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگيريد و ميهمان شيرخوارگاه شبير را از تنهايي نجات دهيد. 
    
    
    پسركي در جست وجوي خوشبختي 
    پرونده زندگي پسرك يك ساله خالي خالي است و او بي خبر از دست تقدير، با قدم هاي كوتاه و لرزان به اطراف مي دود شايد خوشبختي را بيابد اما افسوس كه پسرك نمي داند معني تلخ واژه «كودك سرراهي» چيست؟ هر كه را مي بيند سراغ نشان پدر و مادر را مي گيرد اما افسوس كه قصه پرغصه سرگرداني او از 26شهريور 87 رقم خورده است.
    در گزارش واحد مددكاري شيرخوارگاه آمنه آمده است: «نام پدر و مادر نوزاد بي نام و نشان، «مهدي فوبي» و «مرضيه الهيويي نظري» و نام مستعار پسرك «كيوان» است. همين و بس! و او حالابه دنبال خانواده اش است اگر پيدا شوند.

    ستاره زندگي ام كجايي 
    با اين كه 9 ماه بيشتر ندارم اما با تمام وجود مي دانم ستاره زندگي ام روشن است. مامان عزيزم كه اسمت (ايران پاكباز) است، مددكاران شيرخوارگاه هم اسم مرا مهسا گذاشته اند. يعني دختري به زيبايي ماه. آخرين لحظه ديدارم با تو در بيمارستان اكبرآبادي بوده و ديگر روي تو را نديده ام. در حال حاضر ساكن شيرخوارگاه شبير هستم، پس اگر دوستم داري بدان بي صبرانه منتظر آغوش گرم و دست هاي مهربانت هستم. تو بيا تا چشمان اشكبارم هميشه خندان بماند. عاشقانه و بي قرار منتظرت هستم مامان مهربان.

60 سال چشم انتظار دختر

زير چشم‌هايم شکست خورد از بس پلک برهم نزدم و به روزهاي دور خيره ماندم. ماجراي تلخ انتظار، در سياهي نگاهم لانه کرده است. همه قصه‌ام در سال 1306 و روز به دنيا آمدنم نوشته شد. نامم را «شوکت» گذاشتند و فاميلي «ايل بيگي اصلي» را از پدر به ارث بردم. درسال 1325 با «سيد تراب تهراني» در حوالي خيابان مختاري ازدواج کردم. او لاستيک فروش بود و از همسر اولش 5 فرزند داشت. «اکرم سادات، اخترسادات، طاهر، امير» و پسري ديگر که اسمش را به ياد ندارم. يک سال بعد از ازدواجمان دختري به دنيا آوردم که نامش را گذاشتيم «فخرالسادات.» همه دلخوشي‌ام او بود. هر روز دخترکم را در آغوش مي‌گرفتم و دردهايم را در گرماي بودنش به فراموشي مي‌سپردم. اگر تب مي‌کرد «جانم در مي‌آمد». گاهي در حياط خانه کودکم را ميان دو دست تاب مي‌دادم. به لب چينه اخرايي رنگ بام نگاه مي‌کردم و از خدا خوشبختي‌اش را مي‌خواستم. چشم‌هايش آنقدرزيبا بود که نمي‌شد وصفش کرد. وقتي فخرالساداتم دو ساله شد بچه‌ام را از من دور کردند و به فردي ناشناس سپردند. براي يافتن او به هر دري زدم، اما فايده‌اي نداشت. بعد‌ها شنيدم به دست بچه‌ام خرمايي داده‌اند. کودک نازنينم در کوچه خرما به دست سرگردان بوده. سگي آمده و او را ترسانده، دخترم جيغ کشيده. همسايه‌ها او را گرفته‌اند و پاره تنم را در حوالي «سرآسياب دولاب»، به مردي سلماني داده‌اند که بچه‌اي نداشته است. بيا و يک روز خودت را جاي من بگذار... در تمام اين سال‌ها کابوس دختر خرما به دست و سگي درکنارش و صداي جيغ‌هايش از ذهنم بيرون نرفته است. و از همان روز بود که زير چشم‌هايم اين گونه شکست خورد. تارهاي يکدست سفيد در موهايم تنيده شد. از آن به بعد در شهرهاي زيادي زندگي کردم اما ياد دخترکم هميشه با من است. حالا دختر کوچولوي من که مطمئنم زنده است 62 سال دارد و دلم مي‌خواهد بداند تنها آرزوي مادر 82 ساله‌اش ديدن دوباره اوست. اگر دخترم را مي‌شناسيد با شماره تلفن گروه جويندگان عاطفه روزنامه ايران تماس بگيريد و بعد از سال‌ها لبخندي دوباره و شايد آخرين لبخند را به مادري پير هديه دهيد.

 در جست‌وجوي مادر